زیارت از نگاه آیت الله جوادی آملی
زيارت، سفري مشتاقانه، آگاهانه و عاشقانه است که از سراي دل آغاز مي‏ شود، از راه دل عبور مي‏ کند و سرانجام نيز در منزل دل به مقصد و مقصود مي‏ رسد و بار بر زمين مي‏ نهد.
یک شنبه 1 شهریور 1394    
بازدید: 1739
زیارت از نگاه آیت الله جوادی آملی
 
 
 
 
به گزارش شفقنا، حضرت آيت الله جوادي آملي در کتاب ادب فناي مقربان در اهميت زيارت بيان مي کند:
 
زيارت، حضور عارفانه عاشق در ديار معشوق، ديدار عاشقانه زائر از سراي مزور، اظهار عشق و ارادت محبّ به محبوب، دل‏ دادن صميمانه دل داده در کوي دل‏دار، سرسپردن سرباز فداکار در پيش پاي سردار، اعلان فروتني دين‏ دار در برابر دين و پيشوايان ديني و اذان ايمان و دين‏داري است.

زيارت، اعلام وفاداري صادقانه مريد است به مراد، ابراز علاقه مطيع است به مطاع و اعلام خود فراموشي جان برکف مخلص است نسبت به جانان.

زيارت، عرضه خويشتن بر ترازو و ابزار سنجش است، ايستادن در برابر آينه و معيار کمال و نشاني کوي کمال به انسان تعالي طلب است که به کجا مي ‏توان رسيد.

زيارت، سفري مشتاقانه، آگاهانه و عاشقانه است که از سراي دل آغاز مي‏ شود، از راه دل عبور مي‏ کند و سرانجام نيز در منزل دل به مقصد و مقصود مي‏ رسد و بار بر زمين مي‏ نهد.

ایشان با استناد به فرمايش نبيّ مکرم اسلام((صلي الله عليه و آله) در اين کتاب ابراز داشتند: پيغمبر اکرم ((صلي الله عليه و آله) فرمود کسي که من يا يکي از فرزندانم را زيارت کند، روز قيامت به زيارت و ديدار او خواهم رفت و از هراس‏ ها و وحشت‏ هاي آن نجاتش خواهم داد؛ «من زارني أو زار أحداً من ذريتي زرته يوم القيامة فأنقذته من أهوالها»

پيغمبر اکرم (صلي الله عليه و آله و سلم) به علي (عليه‏ السلام) فرمود: اي علي، هر کس که مرا در زمان حيات يا مرگم زيارت کند يا تو و فرزندانت را در زمان حيات يا پس از مرگ زيارت کند، من ضمانت مي‏ کنم که او را از اهوال و شدايد روز قيامت نجات دهم تا آن که او را هم درجه خودم مي‏ گردانم؛ «يا عليّ! من زارني في حياتي أو بعد موتي أو زارک في حياتک أو بعد موتک أو زار ابنيک في حياتهما أو بعد موتهما ضمنتُ له يوم القيامة أن أُخلّصه من أهوالها و شدائدها حتّي أُصيّره معي في درجتي»

ایشان در ادامه آورده است: اين روايت و امثال آن نشان مي‏ دهد که حيات و مرگ پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله و سلم) و امامان معصوم (عليهم‏ السلام) يک‏سان است زيرا زيارت دوران حيات و مرگ، اجر و آثار يکسان دارد. از اين جهت لازم است که زائر به گونه ‏اي در حرم شريف آنان حضور پيدا کند که اگر زنده مي ‏بودند در کنارشان حضور پيدا مي‏ کرد و زيارت در دوران مرگ بايد همان آثار و سازندگي زيارت دوران حيات را براي او داشته باشد. چنان‏ که هم درجه شدن با پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله و سلم) بدون حساب و برنامه نيست، بلکه سنخيّت روحي، اخلاقي و معنوي لازم دارد و اين سنخيّت، بايد در دنيا کسب شود.

استاد حوزه علميه در باب ثواب زيارت مشاهد مشرفه و پاداش تکريم زائران ايشان در همين اثر خود گفت: زيد شحّام از صادق آل محمد (صلي الله عليه و آله و سلم) پرسيد: ثواب کسي که پيامبر خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) را زيارت کند، چيست؟ فرمود: همانند کسي است که در برتر از عرش با خدا ملاقات کند. پرسيد: کسي که يکي از شماها را زيارت کند، ثوابش چيست؟ فرمود: مانند کسي است که رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) را زيارت کند؛ ما لمن زار رسول الله صلّي الله عليه و آله و سلم قال عليه ‏السلام: «کمن زار الله عزّوجلّ فوق عرشه قال قلت: فما لمن زار أحداً منکم؟ قال عليه ‏السلام: کمن زار رسول الله صلي الله عليه و آل و سلم»

شيخ مفيد (رحمه ‏الله) در معناي اين حديث گفته است: مراد اين است که ثواب و تکريم زائر آن حضرت (صلي الله عليه و آله و سلم) در روز قيامت، همانند کسي است که خداوند او را به آسمان برده و به عرش خود که ملائکه حامل آن هستند نزديک مي‏ کند و برگزيدگان از فرشتگان خود را به او مي ‏نماياند، به گونه ‏اي که موجب تأکيد بر تکريم او مي ‏گردد؛ مشابه اين تعبير را مجلسي اول (رحمه‏ الله) نيز آورده است.

آیت الله جوادی آملی در بيان علت احترام به امامزادگان گفت: اين احترامي که ما براي امامزاده ها قائليم براي اين است که ايشان که به ايران آمدند فرمايش امام صادق و امام باقر(عليهم السلام) را به ما رساندند و ما تشيّع خود را به وسيله همين امامزاده ها داريم.

علويون و سادات آمدند و گفتند:علي بن ابيطالب اين طور مي گويد، فاطمه زهرا اين طور بوده است، لذا به وسيله اينها اجداد ما شيعه شدند؛ اين طبرستان ما همينطور است قدم به قدم امامزاده است اينکه مي بينيد طبرستان ولايتمدار است و خالصانه تشيّع را دارند اين به برکت همين امامزاده هاست.

در مرکز اين مازندران وقتي گوينده اي از حجاز مي آمد و آيات قرآن را مي خواند همه گوش مي دادند بر اساس اينکه خدا در قرآن فرمود وقتي که قرآن و آيات الهي خوانده مي شود ساکت باشيد: «إِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ َفاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا» حال وقتي همين سادات و همين فرزندان اهل بيت در کنار قرآن مي خواستند بگويند علي بن ابيطالب(علیه السلام) چنين گفت، همه مازندراني ها مي گفتند ساکت! ببينيم چه مي گويد! کاري که اجداد ما با قرآن مي کردند با همين سخنان علي بن ابيطالب(علیه السلام) مي کردند لذا اينها شدند شيعه.

اينکه مي بينيد ما قدر اين امامزاده ها را مي دانيم براي اين است که اينها نسبت به ما حقّ حيات دارند، ايشان پدرانمان را شيعه کرده و از مناقب علي بن ابيطالب(علیه السلام) و فاطمه زهرا(سلام الله عليها) از مناقب امام حسن و امام حسين و از مناقب اهل بيت(عليهم السلام) آگاه کردند ما قدردان اينها هستيم.
 
 
 
 
 
 
mehrab motavally